دو شعر از منصوره افشاري


از تاريكي آسمان مي ترسم


مي ترسم آن وقت


خدا هم بخوابد.



2                                      

                                      

پاره پاره ابرها را به هم دوختم


صبر كردم باران ببارد


كلمه ها سبز شدند


حالا


تا ابد باغي دارم به نام شعر




 




از